Sla over naar de inhoud

Glaantingel Posts

2017 ‘Lights and shadows’ O’G3NE

Dit jaar werd het songfestival gehouden in Kiev (Oekraïne), vanwege deze locatie waren wij er niet bij. Het thema was ‘Celebrate Diversity’ wellicht een advies aan het organiserende land. O’G3NE, voorheen bekend onder de artiestennaam Lisa, Amy & Shelley (drie zussen) vertegenwoordigden ons land met een perfect nummer. De zussen vertegenwoordigden Nederland zowel op het Junior Eurovisiesongfestival 2007 als op het Eurovisiesongfestival 2017 . Beide keren eindigden ze op de elfde plaats.

Meer op Wikipedia.

Bekijk het liedje van O’G3NE op YouTube.

Comments closed

Langs de Polderbaan

De Polderbaan (18R – 36L) is een start- en landingsbaan van luchthaven Schiphol. Hij ligt ten westen van de Zwanenburgbaan. De naam werd gekozen na een prijsvraag. Tijdens de planfase werd hij doorgaans “de vijfde baan” genoemd, maar de Polderbaan is in feite de zesde baan als ook de Oostbaan wordt meegeteld.

Comments closed

2016 ‘Slow Down’ Douwe Bob

Douwe Bob Posthuma (Amsterdam, 12 december 1992) won in augustus 2012 de eerste editie van de talentenjacht ‘De beste Singer-Songwriter van Nederland’. In 2016 vertegenwoordigde hij Nederland op het Eurovisiesongfestival in Stockholm, waar hij 11e werd.

Comments closed

Berlijn 2014

Berlijn is de hoofdstad van Duitsland en als stadstaat een deelstaat van dat land. Met 3.437.916 inwoners is Berlijn tevens de grootste stad van het land en de op één na grootste stad in de Europese Unie. De stad ligt in het noordoosten van Duitsland, aan de rivier de Spree en wordt omsloten door de deelstaat Brandenburg, waarvan ze sinds 1920 geen deel meer uitmaakt. Lees meer over Berlijn.

Comments closed

2014 ‘Calm after the storm’ The Common Linnets

In 2014 vond het songfestival in Kopenhagen plaats. Het was er kouder dan verwacht, maar dat mocht de pret niet drukken. Het Songfestival met als thema ‘JoinUs’ was goed georganiseerd. We hadden een opmerkelijke bijdrage in het country genre van The Common Linnets die met het nummer ‘Calm after the Storm’ op de tweede plaats eindigden. Een nummer waar je eerst een beetje aan moet wennen, maar dat beslist goed is.

Comments closed

New York Winter 2014

New York is de grootste stad van de Verenigde Staten van Amerika. Dankzij de leidinggevende en invloedrijke rol in handel, financiën, media, public relations, kunst, mode en educatie geldt zij als een van de belangrijkste wereldsteden. De stad wordt ook New York City of NYC genoemd om haar te onderscheiden van de staat New York, waar zij ligt. New York is niet de hoofdstad van die staat, dat is Albany. Lees meer op Wikipedia.

Bekijk het online fotoboek.

Comments closed

2013 ‘Birds’ Anouk

Het songfestival 2013 met als thema ‘We are one’ werd gehouden in de Malmö Arena in Zweden. Anouk die dit jaar meedeed voor Nederland met het door velen bejubelde ‘Birds’ moest het helaas afleggen tegen Emmelie de Forrest. Anouk haalde wel de finale, maar eindigde als negende.

Ik kon helaas geen rechtenvrije foto van Anouk vinden, daarom een foto van Emmelie de Forrest tijdens de finale.

Foto door Albin Olsson – Eigen werk, CC BY-SA 3.0 

Comments closed

De tevreden roker…

Volgens mij rookt mijn vader al ongeveer 20 jaar niet meer, maar als iemand in mijn buurt zware shag rookt denk ik meteen dat hij er is. Het moet toch niet gekker worden! Dat ik als niet-roker getriggerd word door tabaksrook… De afgelopen weken woedde er een soort oorlog bij mij op het werk. De directie besloot de rokersruimte te verplaatsen naar een plek waar niemand er last van heeft. Deels waren de rokende collega’s het eens met het standpunt van de directie, maar als je hun diep in het hart zou kunnen kijken… Ach laten we stellen dat een roker géén onruststoker is, maar zodra je met je fikken aan zijn peuken komt heb je wel een probleem. 

Roken vind ik een heel bijzonder fenomeen. Fijngesneden gedroogde bladeren in een papiertje rollen, dat vervolgens aansteken en die rook opzuigen…? Gelukkig heb ik het altijd heel erg vies gevonden, anders had ik wellicht ook gerookt. Je zou denken dat ondertussen duidelijk is dat roken ongezond is. Veel mensen nemen het risico op hun shot nicotine graag voor lief. Nou ja, snappen doe ik het wel, ik kan ook niet van de chocola afblijven.

Ondertussen worden er door de overheid allerlei maatregelen getroffen, maar ik verdenk ze van een dubbele agenda. Alle accijnzen brengen natuurlijk wel geld in het laatje. Zo sponsort de roker de samenleving twee keer. Eerst door tabak en sigaretten te kopen en daarna door eerder te overlijden, dat scheelt het nodige aan pensioenuitkeringen. (Hoewel dat laatste wellicht negatief gecompenseerd wordt door medische kosten.)

Wat zou er gebeuren als rokende collega’s de tijd die ze gebruiken om te roken gekort zouden krijgen op hun salaris? Even een paar rekenfeitjes. Vijf sigaretten per dag is redelijk lijkt me. Gemiddeld doet een roker zeven minuten over één sigaret. Dat is 35 minuten per dag om te roken, tel daarbij de tijd die het kost om naar de rookruimte te lopen. We komen dan gemakkelijk op 50 minuten per dag. Dat is meer dan vier uur per week, op jaarbasis is dat 188 uur. Dat betekent dat een roker bijna vijf weken per jaar aan het roken is, in het geval van een werkweek van 36 uur! Een rokende werknemer is dus voor een werkgever een dure klant. (Bij één sigaret minder kom je nog steeds op vier weken roken uit.) Tja…

Als werkgever mag je niet discrimineren, dus je mag een roker niet weigeren. Hoe ga je dat op de lange duur verkopen aan de niet rokende werknemers? Op rookcursus sturen zou ik zeggen en met Sinterklaas een slof sigaretten in het postvakje!

Mark Twain

I have made it a rule never to smoke more that one cigar at a time.

Foto door Quinten de Graaf op Unsplash

Comments closed

Melancholie is een depressie in maatpak

Het ene jaar heb ik er meer last van dan het andere jaar: het vallend blad. Dat is gemakkelijk geschreven, ik herinner me mijn stemming van een jaar geleden namelijk niet. Zijn er mensen die zich dat wel kunnen herinneren? Wellicht als het in combinatie zou zijn met een belangrijke gebeurtenis een mijlpaal, maar mijn stemming van een jaar geleden opdissen lukt me gewoon niet. De gedachte dat het niet elk jaar even erg is, heeft een positief effect op mijn gemoedsrust dus die houden we erin.

Kun je er iets aan doen? Meest effectieve methode lijkt me de herfst (en winter) in warmer oorden doorbrengen, voor mij onbetaalbaar. Daarnaast vindt mijn werkgever het niet zo handig dat ik gedurende een flink deel van het jaar in het buitenland zit. Deze extreme uitleg van het nieuwe werken wordt dus niet gefaciliteerd.

Kun je je er tegen wapenen? We draaien elk jaar het zelfde rondje, dus je zou toch verwachten dat je er elk jaar iets beter tegen kunt. Al ben ik nog zo gelukkig, al heb ik mijn leven op dat moment prima op de rails… de herfst gooit altijd roet in het eten. De jaargetijden confronteren me indringend met mijn sterfelijkheid en die van iedereen die ik liefheb! Aan de conclusie dat bij het ouder worden de herfst van het leven nadert, kun je niet voorbij.

Is er iets mis met een beetje melancholie? Lijkt me niet, als het maar niet de overhand krijgt. Melancholie kan bij mij gemakkelijk omslaan in een weken of maanden durende depressie, die als het tegenzit pas bij de eerste zonnestralen in de Lente echt wegebt. Hoge bergen bestaan bij de gratie van de diepe dalen. Is het voor een deel aanstellerij een gecultiveerd gevoel voor drama? Ik weet in elk geval dat je er niet gemakkelijk aan voorbij komt. Het jaargetij ondersteunt de zwartgalligheid uitstekend: vallend blad, minder daglicht, regen, storm en kou.

Er zijn gelukkig een aantal remedies. De eerste – en een moeilijke – is erkennen dat er situaties zijn waaraan ik niets kan veranderen, zeker niet met piekeren. Verder denk ik dat de oplossing vooral bij mezelf moet zoeken. Daarbij hoort een actieve houding, uit de slachtofferrol stappen: jezelf dus niet beklagen. Goed slapen, ontspannen, hard werken en genieten van lief en gezellig gezelschap.

Elizabeth Wurtzel

I start to think there really is no cure for depression, that happiness is an ongoing battle, and I wonder if it isn’t one I’ll have to fight for as long as I live. I wonder if it’s worth it.

Foto door Julian Hochgesang op Unsplash

Comments closed

The divine Jessye Norman

Zondagmiddag (22 januari 2012) waren we bij het intieme concert dat Jessye Norman gaf in Koninklijk theater Carré. 

Haar programma was grotendeels gebaseerd op haar album «Roots: My Life, My Song», waar ze een Grammy voor ontving en waar ze sinds twee jaar mee door de wereld toert. Jessye Norman werd begeleid door haar vaste pianist Mark Markham.

Jessye Norman is helaas op 30 september 2019 overleden, ze werd 74.

De foto bij dit blogartikel is gelicenseerd onder de Creative Commons-licentie Naamsvermelding-Gelijk delen 2.0 Unported © copyright John Mathew Smith (2010)

Comments closed

Een uur en achttien minuten

Man schiet zichzelf dood met roos
Photo by Elijah O’Donnell on Unsplash

Lezen wordt anders als je het idee hebt dat je de schrijver van het boek kent. Dan zou je in dit geval op twee manieren uit kunnen leggen. Enerzijds is het boek zo herkenbaar en goed geschreven dat het je constant naar de strot grijpt. Anderzijds is de schrijver ook de zoon van een leuke collega. Dat laatste was in eerste instantie een belangrijke reden het boek te lezen.

Wat gaat er om in het hoofd van iemand waarvan een goede vriend zelfmoord pleegt? Had je het aan moeten zien komen? Had je het kunnen voorkomen? Waarom heeft hij het gedaan…? Hoe bizar is het om een sms’je te krijgen van iemand die zich in de minuten daarna van het leven beroofd? Peter Zantingh, de schrijver, geeft in heldere (mannelijke) taal de zoektocht naar antwoorden weer. Hij schakelt mooi tussen heden en verleden, waardoor het beeld van een fijne jeugd en hechte vriendschappen ontstaat. Vriendschap die uiteindelijk toch ingeruild wordt voor studie, werk en het meisje. Maar… die als het er echt op aankomt toch wel heel erg diep zit. Ik zou dit boek op het verlanglijstje voor Sinterklaas zetten, want het is een absolute aanrader.

‘Vriend: iemand die tijdens je leven tegen je zegt, wat anderen na je dood vertellen.’ (Een quote van kwootjes.nl.)

Comments closed

Hard Bargain, Emmylou Harris

Emmylou Harris
Picture by AnnaKika on Flickr

De afgelopen dagen zijn er veel recensies verschenen over het nieuwe album Hard Bargain van Emmylou Harris. De meeste kritieken zijn lovend en dat is volkomen terecht. Als fan durf ik te beweren dat dit het beste album is dat ze tot op heden heeft gemaakt. De liedjes op deze CD zijn grotendeels geschreven door Emmylou en dat is natuurlijk een creatieve prestatie van jewelste. In een paar nummers herdenkt ze haar overleden vrienden en muzikanten Gram Parsons en Kate McGarrigle. De laatste naam kom je samen met de naam van haar zuster Anna regelmatig tegen op Cd’s van Emmylou. Dit prachtige album is gemaakt door Emmylou en twee andere geweldige muzikanten, Jay Jocye speelt gitaar en keyboards en Giles Reaves is verantwoordelijk voor drum en keyboards. De nummers zijn mooi gearrangeerd en af en toe weet je niet wat je hoort… zo fantastisch klinkt het. De meeste nummers raken me diep en toen ik ze voor het eerste hoorde zat ik met tranen in mijn ogen te luisteren. De liedjes op dit album zijn warm en erg intiem. Alle elf nummers zijn geweldig, ik kan amper een voorkeur noemen, maar Home sweet home en Cross yourself spreken me nog iets meer aan dan de rest. Vrijdag 3 juni gaan we naar het concert dat Emmylou Harris samen met haar band Red Dirt Boys geeft in Carré! Dit album verscheen op mijn verjaardag, geweldig dat ik het op die dag ook cadeau kreeg van mijn man!

Comments closed

Ashes to Ashes

I close my eyes, only for a moment, then the moment’s gone. All my dreams, pass before my eyes, a curiosity. Dust in the wind. All they are is dust in the wind. Everything is dust in the wind… «Kansas»

Een jaar is voorbijgevlogen, maar de sterfdag van Corry staat me bij als de dag van gisteren. Het verdriet slijt, maar het gemis is groot vooral bij mijn mannetje.

Op een mooie plek in het Amsterdamse Bos hebben we haar as afgelopen zaterdag uitgestrooid. Ze ligt onder een jonge eenzame boom, aan de rand van het water. Schotse Hooglanders houden al grazend de wacht bij haar laatste rustplaats. Het is een fijn gevoel dat we haar op zo’n mooie plek achter mochten laten. We kunnen – als we de behoefte voelen – er nog eens gaan kijken.

Gedachten en herinneringen dat is alles wat er overblijft van je hele leven, als je geluk hebt. Het is nu eenmaal zo bestemd, de dood is de grote boze wolf die ons uiteindelijk op zal vreten.

‘Je zult me wel een raar mens vinden’, was zo ongeveer het laatste wat je tegen mij zei. Een soort van statement over jezelf. Ik zou willen dat ik daar toen antwoord op gegeven had. Ook al was je de koers soms kwijt, je was de moeder van mijn man die haar kinderen liefdevol en zorgzaam heeft grootgebracht. En nee… ik vond je geen raar mens!

Wij zijn heel dankbaar dat we jou gekend hebben. Rust zacht!

Foto door Amritanshu Sikdar op Unsplash

Comments closed

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 4 andere abonnees

Copyright CC BY-NC-SA 4.0 - Hendrik Alting & Roy Nagel (unless otherwise noted)
WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com