Sla over naar de inhoud

Categorie: Blog

Memento Mori

Toen ik een kind was dacht ik veel na over de zin van het leven en de dood

Ik herinner me een moment dat ik op het schoolplein stond, naast de zandbak bij de kleuterschool. Deze kleuterschool stond achter de basisschool en de zandbak was aan de basisschool gemetseld. Achter de school was ook een kleine ingang tot het schoolterrein. Als je vanuit de nieuwbouw, waar ik woonde, naar school liep, was het logischer die ingang te gebruiken.

Wat ik me herinner is dat ik vaak alleen ging, meestal niet met mijn broertjes mee. Zij hadden kennelijk wel vriendjes die ze opzochten om met hen mee te lopen. Ik herinner me de meeste wandelingen van huis naar school en terug waarbij ik alleen was en over van alles nadacht. Dat eigenlijk ook wel fijn vond, beetje een einzelgänger dus. Soms vragen mensen veel energie, maar op bepaalde momenten als ik behoefte heb aan gezelschap laadt het me op.

Het voordeel van een school midden in een volkswijk is het feit dat je gemakkelijk thuis kunt eten in de middagpauze. Op het moment van mijn openbaring was ik net terug gekomen van de lunch. Ik stond om me heen te kijken, en ineens realiseerde ik me dat het leven eindig is. Dat er dus ook aan mijn leven een einde zou komen. Een indrukwekkende ervaring. Vanaf dat moment veranderde er voor altijd iets in mijn denken.

Toen ik een puber was worstelde ik waarschijnlijk net als iedereen met mezelf en met de vraag of het leven zin heeft. Het leidde tot een zoektocht die vele jaren zou duren. Ik werd gelovig, maar zwoor het ook weer af. Er is meer tussen hemel en aarde, is mijn credo, maar ik realiseer me ook voortdurend dat «alles wat wij over boven zeggen komt van beneden, ook als we zeggen dat het van boven komt» (citaat van H.M. Kuitert (1924-2017) uit zijn boek «Zonder geloof vaart niemand wel» uit 1974). Deze uitspraak heeft er mede toe geleid dat ik het lidmaatschap van mijn kerkgenootschap heb beëindigd, dat en het feit dat ik daar als homoseksuele man niet mezelf kon zijn. Hoewel het wellicht niet Kuitert’s intentie was, heeft zijn uitspraak mij doen beseffen dat religie en god door mensen bedacht zijn. De hemel als beloning voor het heden, is geen antwoord op de zin van het leven. (Het was Karl Marx die zag dat godsdienst als opium van het volk werd gebruikt; schik je nu maar in het heden, want straks komt de beloning.)

Zingeving zit voor mij in het feit dat ik er toe doe en dat ik dingen doe die er toe doen. Dat geldt toch voor iedereen hoor ik u denken en dat klopt. Het is vanzelfsprekend complexer. Ik wil er toe doen in de context van de mens die ik ben geworden. Want bij zinvol leven hoort ook leren en veranderen. Als mensen in mijn omgeving aandacht hebben voor dit geheel en vervolgens een beroep op mijn vaardigheden en talenten doen ervaar ik dat mijn leven zin heeft. Door daarnaast te werken voor een organisatie met een mooie maatschappelijke opdracht is voor mij het plaatje compleet.

Gaat zingeving dan alleen over werken? Ben ik mijn baan? Vanzelfsprekend is dat slechts een deel van het verhaal. Sinds ik bij Roy ben is mijn leven compleet. Door alle dingen die we samen ondernemen, het leven dat we samen hebben en omdat ik heel erg veel van hem hou. Daarnaast spelen familie, vrienden en collega’s een cruciale rol in mijn leven.

Foto door Hoach Le Dinh op Unsplash

Leave a Comment

Beloof jezelf…

  • Zo sterk te zijn dat niets je gemoedsrust kan verstoren.
  • Met anderen alleen positief te spreken, zodat het bijdraagt aan hun gezondheid, geluk en welvaart.
  • Je partner, familie, vrienden en collega’s ervan te verzekeren dat ze waardevol zijn.
  • Altijd naar de zonnige kant van alles te kijken en je optimisme waar te maken.
  • Alleen het beste te denken en voor het beste te werken, en uitsluitend het beste te verwachten.
  • Net zo enthousiast te zijn over het succes van anderen als over je eigen succes.
  • Je fouten uit het verleden te vergeten en je toe te leggen op betere prestaties voor de toekomst.
  • Dat je er opgewekt uitziet en dat je alle mensen die je ontmoet een glimlach zult schenken.
  • Zoveel tijd in de verbetering van jezelf te investeren dat je geen tijd hebt anderen te bekritiseren.
  • Te groot te zijn voor zorgen, te edel voor woede, te sterk voor angst en te gelukkig om problemen in je leven toe te laten.
  • Te laten blijken dat je goed over jezelf denkt, niet in luide woorden maar in grote daden.
  • Te leven in het geloof dat de hele wereld aan jouw kant staat, zolang jij trouw blijft aan het beste wat in je is.

Vrij naar Christian D. Larson (1874-1954)

Photo door Miguel Luis on Unsplash

Leave a Comment

122 Days

Op Instagram publiceerde iemand een foto van een lege stad. Bizar, maar zo moet het nu, want we gebruiken ons verstand en we geven dus gevolg aan de oproep van de overheid. Thuisblijven, een ommetje kan, boodschappen halen kan, maar dat is het dan. Ik werk al enkele weken vanuit huis, we vergaderen via Microsoft Teams, dat alles gaat natuurlijk prima. Wat ik wel mis is het contact van mens tot mens, de ander daadwerkelijk kunnen zien en aanvoelen.
Ik heb veel rampenfilms gezien, bijvoorbeeld Outbreak met Dustin Hoffman en Renee Russo of 28 Days later met Cillian Murphy (bekend van Peaky Blinders). Het genre spreekt me vooral aan omdat ik altijd benieuwd ben hoe mensen omgaan met rampspoed. De helden in de films redden het dan, je moet eens opletten hoeveel mensen er en passant doodgaan. Dergelijke films laten zien hoe afhankelijk we eigenlijk zijn van de natuur. Vanaf het moment dat de elektriciteit uitvalt stopt onze samenleving met functioneren. Alles wat het leven aangenaam maakt staat stil.
Ook in 28 Days later ligt de wereld plat door een virus. Onzichtbaar voor het oog, maar triviaal. En je krijgt het cadeau bij een handdruk. Dat maakt het ook nog eens heel erg eng.
In «De meeste mensen deugen» houdt Rutger Bregman ons voor dat het met de mensheid allemaal wel meevalt, en dat de meeste mensen zich dus wel zullen gedragen (hopelijkook in deze tijd). Dat het ook met het egoïsme van mensen wel goed zit. (In het boek beschrijft hij bijvoorbeeld dat op basis van onderzoek duidelijk is geworden dat soldaten er in WO I helemaal niet zo kien op waren om de vijand dood te schieten.)
In het park moeten wij toch echt alle moeite doen om afstand te houden van mensen. Hardlopers die ineens heel dicht aan je voorbij lopen, want als je hardloopt is er kennelijk niets aan de hand. Wij gaan achter elkaar lopen als we te dicht in de buurt komen op een smal pad, anderen vinden het vanzelfsprekend dat wij dat doen en blijven hun pad ongewijzigd vervolgen en kijken je meewarig aan.
Buren draaien keiharde muziek en doen fitness oefeningen waarbij ze bijna door het plafond heen komen.
Dan is het goed dat er de actie van het Rode Kruis is om aandacht voor elkaar te hebben. Er is een groep mensen die het goede zal proberen te doen, er is ook een grote groep die het niets interesseert.
Hopelijk zijn we instaat de komende weken ons gezond verstand te blijven gebruiken. Laten we begrip hebben voor elkaar, maar wel de simpele regels om dit te overleven heilig verklaren.

Foto door TheDigitalArtist

Leave a Comment

Let’s dance!

Diversity is about being invited to the party. Inclusion is being asked to join and dance.

Ik kwam een dezer dagen dit mooie citaat van Vernã Myers (diversity advocate) tegen.
Het woord diversiteit komt in mijn beleving eigenlijk niet verder dan de simpele constatering. We constateren dat we divers zijn, maar het gaat erom wat je ermee doet.
In onze werkomgeving koketteren we graag met diversiteit, kijk eens hoe divers we zijn en dus goed bezig. Natuurlijk, de kracht van die diversiteit is groot, het samenwerken wordt veel interessanter, en we kunnen ook van elkaar leren. Maar het is slechts een constatering.
Diversiteit lijkt soms een ingewikkeld verhaal, je wordt er moe van. En het is ook net alsof bepaalde bloedgroepen aan elkaar moeten laten zien dat ze wel oké zijn. Via die aanvliegroute is het ook bijna niet te doen… Want de focus ligt op de verschillen. En zou het gesprek niet vooral over de verrijking moeten gaan, over wat ons bindt en sterker maakt?
Vorige week waren we bij de indrukwekkende voorstelling ‘Ja’ van Nasrdin Dchar, waarin hij inzicht geeft in die zoektocht van het samenbrengen van culturen, en hij vertelt van al het moois wat er mogelijk is als je het avontuur aangaat.
In een interview vertelt hij dat het hem goed doet dat als mensen genieten van die voorstelling en ook nieuwe inzichten meenemen. Maar hij is ook geraakt door het feit dat mensen bij dit verhaal blijkbaar nooit stil hebben gestaan, dat ze het niet – of nauwelijks – kennen.
Alsof dit verhaal, het verhaal van met name de groep Marokkaanse en Turkse mensen die naar ons land kwam om hier heel hard te werken, geen onderdeel is van de geschiedenis van Nederland. Alsof het een schandvlek is en niet iets waar we trots op mogen zijn omdat de meerwaarde ervan nu wel bewezen is.

Een verbinding naar Kerst, want dat is het bijna. En je kunt het om allerlei redenen vieren, omdat het gezellig is, omdat je het zo’n mooi verhaal vindt, omdat het jouw waarheid is…
Het Kerstfeest krijgt voor mij betekenis als het gaat om samen, om de ontmoeting met anderen, om tijd en aandacht voor elkaar. En ja het mag voor mij nog steeds gaan over het Kindje dat geboren werd in een stal.
En als ik nu – heel kort door de bocht – de boodschap van dat volwassen Kind samenvat, dan leert hij ons om onze naaste lief te hebben als onszelf.
Dan volgt de vraagt wie onze naaste is…
In het kamerdebat over het VN-migratiepact vorig jaar (2018) zei kamerlid Baudet dat Christus ons leert niet zozeer te houden van mensen ver weg, als wel van onze náásten, wat hem betreft mag je dus zelf kiezen wie je naaste is.
Christus maakt in het verhaal over de barmhartige Samaritaan, duidelijk wie hij bedoelt met naaste. Het gaat Hem om het opkomen voor de verachte vreemdeling. Daar valt niets te kiezen.
Ik ga graag voor een inclusieve samenleving en werkomgeving, ik hoop jij ook! Laten we iedereen die aan onze aandacht is toevertrouwd uitnodigen te dansen en om het feest mede te organiseren.

Daarbij hoop ik op wederkerigheid.

Foto in de quote gemaakt door Alexandr Ivanov.

Leave a Comment

Sloterplas, Amsterdam

Gemaakt aan de rand van de Sloterplas, nabij het Oeverpad in Amsterdam.

Olympus E-M10 Mark III, ISO 200, 14 mm, f/6,3 1/200

Comments closed

Nashville?

“Je mag niet het bed delen met een man zoals met een vrouw, dat is gruwelijk” (Leviticus 18:22 NBV)

Dankzij de Nashvilleverklaring weten WE nu weer hoe homoseksualiteit afgekeurd dient te worden omdat de Bijbel dit zegt.

Beste ondertekenaars van de Nashvilleverklaring, mag ik jullie advies vragen over enkele andere teksten die in de Bijbel staan, waarvan ik ook graag wil weten hoe we daar mee om moeten gaan? Laten we de teksten letterlijk nemen, en natuurlijk niet met twee maten meten.

“Als slaven en slavinnen kun je mensen kopen uit de omringende volken” (Leviticus 25:44 NBV)

Ik mag dus slaven bezitten, zowel mannelijk als vrouwelijk, maar alleen als ze aangekocht zijn van buurlanden. Geldt dit nou alleen voor Duitsland en België? Een vriend van mij zegt dat dit niet voor Britten geldt, kunt u dat uitleggen?

“Wanneer iemand zijn dochter als slavin verkoopt, kan zij niet vrijkomen zoals de mannelijke slaven” (Exodus 21:7 NBV)
“Voor een vrouw geldt een bedrag van 30 sjekel” (Leviticus 27:4 NBV)

Ik wil een van mijn dochters als slaaf verkopen, zoals toegestaan volgens Exodus. Volgens Leviticus is een vrouw dertig sjekel waard, maar onder de twintig jaar is ze maar tien sjekel waard. Als mijn dochters al wel volgroeid zijn, maar nog geen twintig, wat is dan volgens jullie in deze huidige economie een redelijke prijs?

Comments closed

Spinoza

Dit is Spinoza een lieve oude dame die we geadopteerd hebben. Spinoza woont bij de Stichting Dierenthuis in Almere. Als je dat leuk vindt kun je eventueel zelf een dier adopteren. Deze dieren worden door een groot team van vrijwilligers dagelijks in de watten gelegd. Een beetje (financiële) hulp kunnen ze zeker gebruiken.

Comments closed

De tevreden roker…

Volgens mij rookt mijn vader al ongeveer 20 jaar niet meer, maar als iemand in mijn buurt zware shag rookt denk ik meteen dat hij er is. Het moet toch niet gekker worden! Dat ik als niet-roker getriggerd word door tabaksrook… De afgelopen weken woedde er een soort oorlog bij mij op het werk. De directie besloot de rokersruimte te verplaatsen naar een plek waar niemand er last van heeft. Deels waren de rokende collega’s het eens met het standpunt van de directie, maar als je hun diep in het hart zou kunnen kijken… Ach laten we stellen dat een roker géén onruststoker is, maar zodra je met je fikken aan zijn peuken komt heb je wel een probleem. 

Roken vind ik een heel bijzonder fenomeen. Fijngesneden gedroogde bladeren in een papiertje rollen, dat vervolgens aansteken en die rook opzuigen…? Gelukkig heb ik het altijd heel erg vies gevonden, anders had ik wellicht ook gerookt. Je zou denken dat ondertussen duidelijk is dat roken ongezond is. Veel mensen nemen het risico op hun shot nicotine graag voor lief. Nou ja, snappen doe ik het wel, ik kan ook niet van de chocola afblijven.

Ondertussen worden er door de overheid allerlei maatregelen getroffen, maar ik verdenk ze van een dubbele agenda. Alle accijnzen brengen natuurlijk wel geld in het laatje. Zo sponsort de roker de samenleving twee keer. Eerst door tabak en sigaretten te kopen en daarna door eerder te overlijden, dat scheelt het nodige aan pensioenuitkeringen. (Hoewel dat laatste wellicht negatief gecompenseerd wordt door medische kosten.)

Wat zou er gebeuren als rokende collega’s de tijd die ze gebruiken om te roken gekort zouden krijgen op hun salaris? Even een paar rekenfeitjes. Vijf sigaretten per dag is redelijk lijkt me. Gemiddeld doet een roker zeven minuten over één sigaret. Dat is 35 minuten per dag om te roken, tel daarbij de tijd die het kost om naar de rookruimte te lopen. We komen dan gemakkelijk op 50 minuten per dag. Dat is meer dan vier uur per week, op jaarbasis is dat 188 uur. Dat betekent dat een roker bijna vijf weken per jaar aan het roken is, in het geval van een werkweek van 36 uur! Een rokende werknemer is dus voor een werkgever een dure klant. (Bij één sigaret minder kom je nog steeds op vier weken roken uit.) Tja…

Als werkgever mag je niet discrimineren, dus je mag een roker niet weigeren. Hoe ga je dat op de lange duur verkopen aan de niet rokende werknemers? Op rookcursus sturen zou ik zeggen en met Sinterklaas een slof sigaretten in het postvakje!

Mark Twain

I have made it a rule never to smoke more that one cigar at a time.

Foto door Quinten de Graaf op Unsplash

Comments closed

Melancholie is een depressie in maatpak

Het ene jaar heb ik er meer last van dan het andere jaar: het vallend blad. Dat is gemakkelijk geschreven, ik herinner me mijn stemming van een jaar geleden namelijk niet. Zijn er mensen die zich dat wel kunnen herinneren? Wellicht als het in combinatie zou zijn met een belangrijke gebeurtenis een mijlpaal, maar mijn stemming van een jaar geleden opdissen lukt me gewoon niet. De gedachte dat het niet elk jaar even erg is, heeft een positief effect op mijn gemoedsrust dus die houden we erin.

Kun je er iets aan doen? Meest effectieve methode lijkt me de herfst (en winter) in warmer oorden doorbrengen, voor mij onbetaalbaar. Daarnaast vindt mijn werkgever het niet zo handig dat ik gedurende een flink deel van het jaar in het buitenland zit. Deze extreme uitleg van het nieuwe werken wordt dus niet gefaciliteerd.

Kun je je er tegen wapenen? We draaien elk jaar het zelfde rondje, dus je zou toch verwachten dat je er elk jaar iets beter tegen kunt. Al ben ik nog zo gelukkig, al heb ik mijn leven op dat moment prima op de rails… de herfst gooit altijd roet in het eten. De jaargetijden confronteren me indringend met mijn sterfelijkheid en die van iedereen die ik liefheb! Aan de conclusie dat bij het ouder worden de herfst van het leven nadert, kun je niet voorbij.

Is er iets mis met een beetje melancholie? Lijkt me niet, als het maar niet de overhand krijgt. Melancholie kan bij mij gemakkelijk omslaan in een weken of maanden durende depressie, die als het tegenzit pas bij de eerste zonnestralen in de Lente echt wegebt. Hoge bergen bestaan bij de gratie van de diepe dalen. Is het voor een deel aanstellerij een gecultiveerd gevoel voor drama? Ik weet in elk geval dat je er niet gemakkelijk aan voorbij komt. Het jaargetij ondersteunt de zwartgalligheid uitstekend: vallend blad, minder daglicht, regen, storm en kou.

Er zijn gelukkig een aantal remedies. De eerste – en een moeilijke – is erkennen dat er situaties zijn waaraan ik niets kan veranderen, zeker niet met piekeren. Verder denk ik dat de oplossing vooral bij mezelf moet zoeken. Daarbij hoort een actieve houding, uit de slachtofferrol stappen: jezelf dus niet beklagen. Goed slapen, ontspannen, hard werken en genieten van lief en gezellig gezelschap.

Elizabeth Wurtzel

I start to think there really is no cure for depression, that happiness is an ongoing battle, and I wonder if it isn’t one I’ll have to fight for as long as I live. I wonder if it’s worth it.

Foto door Julian Hochgesang op Unsplash

Comments closed

Een uur en achttien minuten

Man schiet zichzelf dood met roos
Photo by Elijah O’Donnell on Unsplash

Lezen wordt anders als je het idee hebt dat je de schrijver van het boek kent. Dan zou je in dit geval op twee manieren uit kunnen leggen. Enerzijds is het boek zo herkenbaar en goed geschreven dat het je constant naar de strot grijpt. Anderzijds is de schrijver ook de zoon van een leuke collega. Dat laatste was in eerste instantie een belangrijke reden het boek te lezen.

Wat gaat er om in het hoofd van iemand waarvan een goede vriend zelfmoord pleegt? Had je het aan moeten zien komen? Had je het kunnen voorkomen? Waarom heeft hij het gedaan…? Hoe bizar is het om een sms’je te krijgen van iemand die zich in de minuten daarna van het leven beroofd? Peter Zantingh, de schrijver, geeft in heldere (mannelijke) taal de zoektocht naar antwoorden weer. Hij schakelt mooi tussen heden en verleden, waardoor het beeld van een fijne jeugd en hechte vriendschappen ontstaat. Vriendschap die uiteindelijk toch ingeruild wordt voor studie, werk en het meisje. Maar… die als het er echt op aankomt toch wel heel erg diep zit. Ik zou dit boek op het verlanglijstje voor Sinterklaas zetten, want het is een absolute aanrader.

‘Vriend: iemand die tijdens je leven tegen je zegt, wat anderen na je dood vertellen.’ (Een quote van kwootjes.nl.)

Comments closed

Bron

Klooster Ter Apel

Bron van Zijn,
die ik ontmoet in wat mij ontroert,
ik geef u een naam opdat ik u een plaats
kan geven in mijn leven.
Bundel uw licht in mij – maak het nuttig.
Vestig uw rijk van eenheid nu,
uw enige verlangen handelt dan samen
met het onze.
Voed ons dagelijks met brood en met inzicht.
Maak de koorden van fouten los die ons
vastbinden aan het verleden,
opdat wij ook anderen hun misstappen
kunnen vergeven.
Laat oppervlakkige dingen ons niet misleiden.
Uit u wordt geboren:
de alwerkzame wil,
de levende kracht om te handelen,
en het lied dat alles verfraait en zich
van eeuw tot eeuw vernieuwt.

(Bram Moerland, filosofische ‘vertaling’ van het Onze Vader.)

Comments closed

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 4 andere abonnees

Copyright CC BY-NC-SA 4.0 - Hendrik Alting & Roy Nagel (unless otherwise noted)
WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com