Sla over naar de inhoud

Maand: april 2020

We come and go…

Joanna Lumley

Learn from nature. Stuff lives and stuff dies all the time, you know. Animals and birds and flowers. Trees come and go, and we come and go. That’s it. So we should all seize life and make the most of what we have while we can.
Leave a Comment

Memento Mori

Toen ik een kind was dacht ik veel na over de zin van het leven en de dood

Ik herinner me een moment dat ik op het schoolplein stond, naast de zandbak bij de kleuterschool. Deze kleuterschool stond achter de basisschool en de zandbak was aan de basisschool gemetseld. Achter de school was ook een kleine ingang tot het schoolterrein. Als je vanuit de nieuwbouw, waar ik woonde, naar school liep, was het logischer die ingang te gebruiken.

Wat ik me herinner is dat ik vaak alleen ging, meestal niet met mijn broertjes mee. Zij hadden kennelijk wel vriendjes die ze opzochten om met hen mee te lopen. Ik herinner me de meeste wandelingen van huis naar school en terug waarbij ik alleen was en over van alles nadacht. Dat eigenlijk ook wel fijn vond, beetje een einzelgänger dus. Soms vragen mensen veel energie, maar op bepaalde momenten als ik behoefte heb aan gezelschap laadt het me op.

Het voordeel van een school midden in een volkswijk is het feit dat je gemakkelijk thuis kunt eten in de middagpauze. Op het moment van mijn openbaring was ik net terug gekomen van de lunch. Ik stond om me heen te kijken, en ineens realiseerde ik me dat het leven eindig is. Dat er dus ook aan mijn leven een einde zou komen. Een indrukwekkende ervaring. Vanaf dat moment veranderde er voor altijd iets in mijn denken.

Toen ik een puber was worstelde ik waarschijnlijk net als iedereen met mezelf en met de vraag of het leven zin heeft. Het leidde tot een zoektocht die vele jaren zou duren. Ik werd gelovig, maar zwoor het ook weer af. Er is meer tussen hemel en aarde, is mijn credo, maar ik realiseer me ook voortdurend dat «alles wat wij over boven zeggen komt van beneden, ook als we zeggen dat het van boven komt» (citaat van H.M. Kuitert (1924-2017) uit zijn boek «Zonder geloof vaart niemand wel» uit 1974). Deze uitspraak heeft er mede toe geleid dat ik het lidmaatschap van mijn kerkgenootschap heb beëindigd, dat en het feit dat ik daar als homoseksuele man niet mezelf kon zijn. Hoewel het wellicht niet Kuitert’s intentie was, heeft zijn uitspraak mij doen beseffen dat religie en god door mensen bedacht zijn. De hemel als beloning voor het heden, is geen antwoord op de zin van het leven. (Het was Karl Marx die zag dat godsdienst als opium van het volk werd gebruikt; schik je nu maar in het heden, want straks komt de beloning.)

Zingeving zit voor mij in het feit dat ik er toe doe en dat ik dingen doe die er toe doen. Dat geldt toch voor iedereen hoor ik u denken en dat klopt. Het is vanzelfsprekend complexer. Ik wil er toe doen in de context van de mens die ik ben geworden. Want bij zinvol leven hoort ook leren en veranderen. Als mensen in mijn omgeving aandacht hebben voor dit geheel en vervolgens een beroep op mijn vaardigheden en talenten doen ervaar ik dat mijn leven zin heeft. Door daarnaast te werken voor een organisatie met een mooie maatschappelijke opdracht is voor mij het plaatje compleet.

Gaat zingeving dan alleen over werken? Ben ik mijn baan? Vanzelfsprekend is dat slechts een deel van het verhaal. Sinds ik bij Roy ben is mijn leven compleet. Door alle dingen die we samen ondernemen, het leven dat we samen hebben en omdat ik heel erg veel van hem hou. Daarnaast spelen familie, vrienden en collega’s een cruciale rol in mijn leven.

Foto door Hoach Le Dinh op Unsplash

Leave a Comment

Beloof jezelf…

  • Zo sterk te zijn dat niets je gemoedsrust kan verstoren.
  • Met anderen alleen positief te spreken, zodat het bijdraagt aan hun gezondheid, geluk en welvaart.
  • Je partner, familie, vrienden en collega’s ervan te verzekeren dat ze waardevol zijn.
  • Altijd naar de zonnige kant van alles te kijken en je optimisme waar te maken.
  • Alleen het beste te denken en voor het beste te werken, en uitsluitend het beste te verwachten.
  • Net zo enthousiast te zijn over het succes van anderen als over je eigen succes.
  • Je fouten uit het verleden te vergeten en je toe te leggen op betere prestaties voor de toekomst.
  • Dat je er opgewekt uitziet en dat je alle mensen die je ontmoet een glimlach zult schenken.
  • Zoveel tijd in de verbetering van jezelf te investeren dat je geen tijd hebt anderen te bekritiseren.
  • Te groot te zijn voor zorgen, te edel voor woede, te sterk voor angst en te gelukkig om problemen in je leven toe te laten.
  • Te laten blijken dat je goed over jezelf denkt, niet in luide woorden maar in grote daden.
  • Te leven in het geloof dat de hele wereld aan jouw kant staat, zolang jij trouw blijft aan het beste wat in je is.

Vrij naar Christian D. Larson (1874-1954)

Photo door Miguel Luis on Unsplash

Leave a Comment

122 Days

Op Instagram publiceerde iemand een foto van een lege stad. Bizar, maar zo moet het nu, want we gebruiken ons verstand en we geven dus gevolg aan de oproep van de overheid. Thuisblijven, een ommetje kan, boodschappen halen kan, maar dat is het dan. Ik werk al enkele weken vanuit huis, we vergaderen via Microsoft Teams, dat alles gaat natuurlijk prima. Wat ik wel mis is het contact van mens tot mens, de ander daadwerkelijk kunnen zien en aanvoelen.
Ik heb veel rampenfilms gezien, bijvoorbeeld Outbreak met Dustin Hoffman en Renee Russo of 28 Days later met Cillian Murphy (bekend van Peaky Blinders). Het genre spreekt me vooral aan omdat ik altijd benieuwd ben hoe mensen omgaan met rampspoed. De helden in de films redden het dan, je moet eens opletten hoeveel mensen er en passant doodgaan. Dergelijke films laten zien hoe afhankelijk we eigenlijk zijn van de natuur. Vanaf het moment dat de elektriciteit uitvalt stopt onze samenleving met functioneren. Alles wat het leven aangenaam maakt staat stil.
Ook in 28 Days later ligt de wereld plat door een virus. Onzichtbaar voor het oog, maar triviaal. En je krijgt het cadeau bij een handdruk. Dat maakt het ook nog eens heel erg eng.
In «De meeste mensen deugen» houdt Rutger Bregman ons voor dat het met de mensheid allemaal wel meevalt, en dat de meeste mensen zich dus wel zullen gedragen (hopelijkook in deze tijd). Dat het ook met het egoïsme van mensen wel goed zit. (In het boek beschrijft hij bijvoorbeeld dat op basis van onderzoek duidelijk is geworden dat soldaten er in WO I helemaal niet zo kien op waren om de vijand dood te schieten.)
In het park moeten wij toch echt alle moeite doen om afstand te houden van mensen. Hardlopers die ineens heel dicht aan je voorbij lopen, want als je hardloopt is er kennelijk niets aan de hand. Wij gaan achter elkaar lopen als we te dicht in de buurt komen op een smal pad, anderen vinden het vanzelfsprekend dat wij dat doen en blijven hun pad ongewijzigd vervolgen en kijken je meewarig aan.
Buren draaien keiharde muziek en doen fitness oefeningen waarbij ze bijna door het plafond heen komen.
Dan is het goed dat er de actie van het Rode Kruis is om aandacht voor elkaar te hebben. Er is een groep mensen die het goede zal proberen te doen, er is ook een grote groep die het niets interesseert.
Hopelijk zijn we instaat de komende weken ons gezond verstand te blijven gebruiken. Laten we begrip hebben voor elkaar, maar wel de simpele regels om dit te overleven heilig verklaren.

Foto door TheDigitalArtist

Leave a Comment

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 4 andere abonnees

Copyright CC BY-NC-SA 4.0 - Hendrik Alting & Roy Nagel (unless otherwise noted)
WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com