Sla over naar de inhoud

Maand: december 2019

Let’s dance!

Diversity is about being invited to the party. Inclusion is being asked to join and dance.

Ik kwam een dezer dagen dit mooie citaat van Vernã Myers (diversity advocate) tegen.
Het woord diversiteit komt in mijn beleving eigenlijk niet verder dan de simpele constatering. We constateren dat we divers zijn, maar het gaat erom wat je ermee doet.
In onze werkomgeving koketteren we graag met diversiteit, kijk eens hoe divers we zijn en dus goed bezig. Natuurlijk, de kracht van die diversiteit is groot, het samenwerken wordt veel interessanter, en we kunnen ook van elkaar leren. Maar het is slechts een constatering.
Diversiteit lijkt soms een ingewikkeld verhaal, je wordt er moe van. En het is ook net alsof bepaalde bloedgroepen aan elkaar moeten laten zien dat ze wel oké zijn. Via die aanvliegroute is het ook bijna niet te doen… Want de focus ligt op de verschillen. En zou het gesprek niet vooral over de verrijking moeten gaan, over wat ons bindt en sterker maakt?
Vorige week waren we bij de indrukwekkende voorstelling ‘Ja’ van Nasrdin Dchar, waarin hij inzicht geeft in die zoektocht van het samenbrengen van culturen, en hij vertelt van al het moois wat er mogelijk is als je het avontuur aangaat.
In een interview vertelt hij dat het hem goed doet dat als mensen genieten van die voorstelling en ook nieuwe inzichten meenemen. Maar hij is ook geraakt door het feit dat mensen bij dit verhaal blijkbaar nooit stil hebben gestaan, dat ze het niet – of nauwelijks – kennen.
Alsof dit verhaal, het verhaal van met name de groep Marokkaanse en Turkse mensen die naar ons land kwam om hier heel hard te werken, geen onderdeel is van de geschiedenis van Nederland. Alsof het een schandvlek is en niet iets waar we trots op mogen zijn omdat de meerwaarde ervan nu wel bewezen is.

Een verbinding naar Kerst, want dat is het bijna. En je kunt het om allerlei redenen vieren, omdat het gezellig is, omdat je het zo’n mooi verhaal vindt, omdat het jouw waarheid is…
Het Kerstfeest krijgt voor mij betekenis als het gaat om samen, om de ontmoeting met anderen, om tijd en aandacht voor elkaar. En ja het mag voor mij nog steeds gaan over het Kindje dat geboren werd in een stal.
En als ik nu – heel kort door de bocht – de boodschap van dat volwassen Kind samenvat, dan leert hij ons om onze naaste lief te hebben als onszelf.
Dan volgt de vraagt wie onze naaste is…
In het kamerdebat over het VN-migratiepact vorig jaar (2018) zei kamerlid Baudet dat Christus ons leert niet zozeer te houden van mensen ver weg, als wel van onze náásten, wat hem betreft mag je dus zelf kiezen wie je naaste is.
Christus maakt in het verhaal over de barmhartige Samaritaan, duidelijk wie hij bedoelt met naaste. Het gaat Hem om het opkomen voor de verachte vreemdeling. Daar valt niets te kiezen.
Ik ga graag voor een inclusieve samenleving en werkomgeving, ik hoop jij ook! Laten we iedereen die aan onze aandacht is toevertrouwd uitnodigen te dansen en om het feest mede te organiseren.

Daarbij hoop ik op wederkerigheid.

Foto in de quote gemaakt door Alexandr Ivanov.

Leave a Comment

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 4 andere abonnees

Copyright CC BY-NC-SA 4.0 - Hendrik Alting & Roy Nagel (unless otherwise noted)
WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com