Spring naar inhoud

Maand: oktober 2012

Melancholie is een depressie in maatpak

Het ene jaar heb ik er meer last van dan het andere jaar: het vallend blad. Dat is gemakkelijk geschreven, ik herinner me mijn stemming van een jaar geleden namelijk niet. Zijn er mensen die zich dat wel kunnen herinneren? Wellicht als het in combinatie zou zijn met een belangrijke gebeurtenis een mijlpaal, maar mijn stemming van een jaar geleden opdissen lukt me gewoon niet. De gedachte dat het niet elk jaar even erg is, heeft een positief effect op mijn gemoedsrust dus die houden we erin.

Kun je er iets aan doen? Meest effectieve methode lijkt me de herfst (en winter) in warmer oorden doorbrengen, voor mij onbetaalbaar. Daarnaast vindt mijn werkgever het niet zo handig dat ik gedurende een flink deel van het jaar in het buitenland zit. Deze extreme uitleg van het nieuwe werken wordt dus niet gefaciliteerd.

Kun je je er tegen wapenen? We draaien elk jaar het zelfde rondje, dus je zou toch verwachten dat je er elk jaar iets beter tegen kunt. Al ben ik nog zo gelukkig, al heb ik mijn leven op dat moment prima op de rails… de herfst gooit altijd roet in het eten. De jaargetijden confronteren me indringend met mijn sterfelijkheid en die van iedereen die ik liefheb! Aan de conclusie dat bij het ouder worden de herfst van het leven nadert, kun je niet voorbij.

Is er iets mis met een beetje melancholie? Lijkt me niet, als het maar niet de overhand krijgt. Melancholie kan bij mij gemakkelijk omslaan in een weken of maanden durende depressie, die als het tegenzit pas bij de eerste zonnestralen in de Lente echt wegebt. Hoge bergen bestaan bij de gratie van de diepe dalen. Is het voor een deel aanstellerij een gecultiveerd gevoel voor drama? Ik weet in elk geval dat je er niet gemakkelijk aan voorbij komt. Het jaargetij ondersteunt de zwartgalligheid uitstekend: vallend blad, minder daglicht, regen, storm en kou.

Er zijn gelukkig een aantal remedies. De eerste – en een moeilijke – is erkennen dat er situaties zijn waaraan ik niets kan veranderen, zeker niet met piekeren. Verder denk ik dat de oplossing vooral bij mezelf moet zoeken. Daarbij hoort een actieve houding, uit de slachtofferrol stappen: jezelf dus niet beklagen. Goed slapen, ontspannen, hard werken en genieten van lief en gezellig gezelschap.

Elizabeth Wurtzel

I start to think there really is no cure for depression, that happiness is an ongoing battle, and I wonder if it isn’t one I’ll have to fight for as long as I live. I wonder if it’s worth it.

Foto door Julian Hochgesang op Unsplash

Reacties gesloten
Copyright CC BY-NC-SA 4.0 - Hendrik Alting & Roy Nagel (unless otherwise noted)